Ochrona i renowacja budynków zawilgoconych  

Stosowane w budownictwie materiały budowlane mają przeważnie strukturę porowatą. Stąd zagrożenie zawilgoceniem, szczególnie w sytuacji, gdy hydroizolacja została wykonana nieprawidłowo lub w ogóle jej nie ułożono. Zawilgocone i zagrzybione konstrukcje budowlane stanowią poważne zagrożenie nie tylko dla samej budowli, ale przede wszystkim dla zdrowia człowieka.

O oszuszaniu ścian i murów czytaj także

INIEKCJE CEMENTOWE

INIEKCJE STRUKTURALNE

INIEKCJE KURTYNOWE

OCENA PRAC INIEKCYJNYCH

FILMY NA TEMATI NIEKCJI

Przyczyny powstawania zawilgocenia

- brak skutecznej izolacji przeciwwodnej pionowej i poziomej fundamentów oraz ścian stykających się z gruntem
- błędy w konstrukcji warstw przegród budowlanych np. niedostateczna grubość izolacji termicznej, brak warstw paroizolacji itp.
- nieskuteczna lub uszkodzona izolacja paroszczelna w pomieszczeniach mokrych
- niedostateczna lub niesprawna naturalna wentylacja pomieszczeń – błędy w konstrukcji przewodów wentylacyjnych lub ich zapchanie, ograniczenie zdolności wymiany powietrza przez zbyt szczelną stolarkę okienną i drzwiową
- błędy konstrukcyjne zadaszenia powodujące zaciekanie ścian
- zastosowanie materiałów budowlanych zanieczyszczonych, w wyniku złego przechowywania, zarodnikami grzybów

Iniekcja - odtwarzanie izolacji poziomej

Odtworzenie hydroizolacji poziomej jest kłopotliwe, pracochłonne i dość kosztowne. Jednym ze sposobów wykonania takiego wtórnego zabezpieczenia jest iniekcja. Iniekcja przeciw wilgoci podciąganej kapilarnie polega na nasączeniu pasa muru w całym jego przekroju takim środkiem, który spowoduje zahamowanie kapilarnego transportu wilgoci. Z czasem, ponad taką blokadą, dzięki zahamowaniu transportu wilgoci, uzyskujemy mur o prawidłowej wilgotności.

Usytuowanie otworów iniekcyjnych zależy od stopnia przesiąknięcia wilgocią przegrody, od warunków gruntowych wokół obiektu oraz od tego czy wykonujemy (odtwarzamy) też izolację pionową.

W przypadku murów o grubości do 60 cm otwory wierci się z jednej strony muru, a koniec otworu powinien być oddalony o 5–10 cm od przeciwległego krańca przegrody. Otwory rozmieszcza się w jednym szeregu (odstęp między ich środkami wynosi 10–12,5 cm) lub w dwóch szeregach (szereg otworów górnych musi być przesunięty o połowę odstępu w stosunku do szeregu otworów znajdujących się poniżej), pionowy odstęp między górnym, a dolnym szeregiem nie może przekraczać 8 cm.

W murach o szerokości powyżej 60 cm otwory najczęściej wierci się w dwóch rzędach bądź z dwóch stron muru. Średnica otworów zależy od sposobu wtłaczania preparatu iniekcyjnego – w przypadku iniekcji bezciśnieniowej powinna wynosić 30 mm, przy iniekcji ciśnieniowej z reguły 10–20 mm.

Generalnie zaleca się nachylenie pod kątem 25º tak, aby otwory przechodziły przez co najmniej jedną warstwę spoiny przy murach do 30 cm i przynajmniej dwie spoiny w przypadku murów grubszych. W cienkich murach otwory należy wiercić bardziej stromo (do 40º), w grubych bardziej płasko.

Iniekcja grawitacyjna i ciśnieniowa

fot. Izohan

Iniekcja może odbywać się bezciśnieniowo (grawitacyjnie) bądź też pod ciśnieniem. Prace wstępne obejmują najczęściej przygotowanie podłoża, uszczelnienie miejsc wycieku wody oraz elastyczne
uszczelnienie ruchomych szczelin.

Rozpoczynamy od usunięcia zniszczonych i nieodpowiednich tynków, jastrychów i powłok malarskich. W przypadku szczelnych posadzek jastrych usuwa się tylko w pasie o szerokości 30 cm przy styku posadzki ze ścianą, jeśli zaś posadzka jest nieszczelna – z całej powierzchni. Spoiny należy wydłutować na głębokość co najmniej 2 cm.

Mury, szczególnie w obiektach starych, zabytkowych, nie są jednorodne – zbudowane z różnych materiałów, często też znajdują się w nich kawerny, rysy czy pęknięcia. W takich sytuacjach, przed zastosowaniem właściwego preparatu iniekcyjnego, należy wypełnić większe pustki i rysy w murze. Właściwy preparat iniekcyjny powinien rozprzestrzenić się w kapilarach, a nie wypełnić pustki w strukturze muru.

Po wywierceniu otworów następuje ich odpylenie (odessanie pyłu), następnie w otwory wprowadza się zaprawę wypełniającą rysy i pustki, po czym po rozpoczęciu procesu twardnienia ponownie wykonuje się w tych miejscach nawierty.

Przy wypełnianiu pustek stosuje się zazwyczaj ciśnienie rzędu 2-3 atmosfer. Materiał wprowadza się przez wywiercone otwory. Po wykonaniu wstępnej iniekcji wypełniającej pustki i rysy, w ciągu następnych 60 minut, należy wykonać iniekcję właściwą. Oznacza to, że częściowo stwardniałą zaprawę z wstępnej iniekcji należy rozwiercić i w te same otwory wprowadzić mikroemulsję silikonową.

Iniekcję bezciśnieniową wykonujemy, wlewając preparat i uzupełniając tak długo, aż nastąpi całkowite nasycenie muru. Zalecane są przy tym specjalne lejki lub pojemniki dozujące, umożliwiające lepszą kontrolę nasączania muru. Jeśli w niektórych lejkach, po upływie wymaganej ilości godzin, pozostanie płyn iniekcyjny, należy rozdzielić go na puste już lejki.

Lepsze efekty daje iniekcja ciśnieniowa – wtłaczanie preparatu przy jednostajnym niskim ciśnieniu przez pakery niskociśnieniowe, umieszczone w otworach iniekcyjnych lub przy pomocy lancy iniekcyjnej. Iniekcja ciśnieniowa, która może być stosowana także w murach mokrych (zalecane wstępne osuszenie pasa muru), pozwala na kontrolę całego procesu

fot. Izohan

wtłaczania preparatu, a otwory iniekcyjne można wiercić w poziomie. Po zakończeniu procesu wysycania muru, otwory należy zasklepić za pomocą odpowiedniej zaprawy.

Przy wyborze sposobu iniekcji należy kierować się przede wszystkim stopniem przesiąknięcia wilgocią muru. Gdy kapilarny współczynnik przesiąknięcia wilgocią jest wyższy niż 60 % iniekcja grawitacyjna może nie spełnić oczekiwań, wtedy lepiej jest wykonać iniekcję niskociśnieniową.

To, czy otwory nawiercamy w jednym czy dwóch rzędach, zależy od grubości muru i tego, czy jest to mur jednorodny czy z przewarstwieniami kamiennymi. W murach mieszanych stosuje się zazwyczaj iniekcje dwurzędowe. W murach wykonanych z małonasiąkliwych kamieni otwory wierci się nie w kamieniu, a w spoinach.

W przypadku iniekcji dwurzędowych należy liczyć się z tym, iż nastąpi zwiększenie zużycia materiału. W przypadku murów o szerokości powyżej 60 cm wykonuje się najczęściej iniekcje dwustronne. Jeżeli w grubszych murach wykonujemy nawierty z jednej strony, należy zwrócić uwagę, by otwory przebiegały do siebie równolegle.

Osuszanie

Wykonanie iniekcji nie gwarantuje wyschnięcia muru. Bardzo istotne jest fizyczne osuszanie, np. poprzez ustawienie urządzeń grzewczych. Materiał iniekcyjny musi rozłożyć się w całym przekroju muru, aby mógł nastąpić zamierzony skutek. Przy wysokim zawilgoceniu muru i jednocześnie wysokiej wilgotności powietrza, mogą się pojawić z tym problemy. Gdy woda, jako nośnik materiału iniekcyjnego, nie może odparować, materiał iniekcyjny pozostaje płynny i nie może tym samym ujawnić swojego działania. Dopiero wówczas, gdy materiał budowlany uzyska własności hydrofobowe, zapewnione jest przerwanie podciągania kapilarnego i możliwe odparowanie wilgoci powyżej poziomu iniekcji.

Samo odtworzenie izolacji poziomej to tylko jeden z etapów prac wykonywanych przy renowacjach. Kolejny etap prac to wykonanie hydroizolacji pionowej ścian fundamentowych od strony wilgoci gruntowej lub od strony pomieszczenia (tzw. izolacji typu wannowego). Konieczne może być też zastosowanie tynków renowacyjnych, prawidłowe zabezpieczenie cokołów oraz zastosowanie preparatów do zwalczania korozji biologicznej.


Źródło: IZOHAN