Pakery do iniekcji: plastik czy metal?   

Techniki iniekcyjne to coraz szerzej stosowany w Polsce sposób naprawy systemu hydroizolacyjnego budowli. Ogólnie rzecz biorąc, proces polega na wprowadzeniu do przegrody budowlanej (wywierconymi otworami) płynu iniekcyjnego, który zamyka kapilary lub je hydrofobizuje.

O iniekcjach czytaj także

INIEKCJE ABC

INIEKCJE CEMENTOWE

INIEKCJE KURTYNOWE

INIEKCJE STRUKTURALNE

OCENA PRAC INIEKCYJNYCH

OCHRONA I RENOWACJA BUDYNKÓW ZAWILGOCONYCH

FILMY NA TEMAT INIEKCJI

W zależności od skali i rodzaju problemu możemy zastosować iniekcję grawitacyjną, niskociśnieniową, wysokociśnieniową lub krystaliczną. Natomiast niezależnie od rodzaju wybranej techniki zawsze potrzebny nam będzie paker, nazywany także iniektorem lub końcówką iniekcjną. To właśnie jego jakość - czytaj: sprawność, szczelność, łatwość w montażu – w dużej mierze decyduje o powodzeniu całej operacji.

Dotychczas najbardziej popularnym w tym zakresie środkiem zaradczym były (i wciąż jeszcze są) pakery iniekcyjne metalowe. Ich podstawową zaletą w oczach wykonawców jest możliwość wielokrotnego użytku.

Jak się jednak okazuje, także i w tę dziedzinę coraz mocniej wkracza rozwój technologiczny. Na rynku pojawiła się nowa generacja pakerów wykonanych z tworzyw sztucznych, popularnie zwanych pakerami plastikowymi.

Zwolennicy tego rozwiązania podkreślają jego zalety: pakery plastikowe są lekkie, nierdzewne, mają dużą przepustowość i wreszcie to, co zwykle wszystkich interesuje najbardziej – są tańsze od pakerów metalowych. Osadza się je nawet przez jednokrotne uderzenie podbijakiem lub gumowym młotkiem. Występują zarówno w wersji z kalamitką płaską, jak i szpiczastą.

Nie bez znaczenia jest fakt, że posiadają dużą tolerancję na średnicę wywierconego otworu np. w zakresie od 12 do 14 mm. W całym tym zakresie powinny być szczelne.

Z technologicznego punktu widzenia dobra wiadomość jest też taka, że w podstawowej wersji "plastiki" powinny wytrzymać ciśnienie do 50 barów, a w wersji z dodatkowym dyblem uszczelniającym powinny poradzić sobie z ciśnieniem przekraczającym nawet 160 barów. Są więc realną alternatywą dla pakerów metalowych np. w przypadku iniekcji wykonywanych na basenach. Dobrze powinny też się sprawdzić na podłożach kruchych lub zmurszałych.

Coraz większą popularnością cieszą się także plastikowe pakery dwustopniowe. Ich podstawowa zaleta to możliwość przeprowadzenia iniekcji wstępnej przy pomocy mikrocementów, a następnie przeprowadzenia iniekcji ciśnieniowej np. emulsją silikonową.

Z jednej strony szklanka jest więc do połowy pełna, ale z drugiej... Sceptycy od razu zauważą podstawowy minus tego rozwiązania. Iniektory plastikowe są pakerami jednorazowego użytku co oznacza, że po użyciu nie wyjmuje się ich ze ściany. Teoretycznie więc koszt takiej operacji jest wyraźnie wyższy niż w przypadku zastosowania pakerów metalowych. Ale czy na pewno?

Jak już wspominaliśmy, cena wyjściowa pakera plastikowego jest niższa od ceny iniektora metalowego (czasem nawet dwukrotnie). Poza tym, do ceny tego ostatniego należałoby dodać także koszt robocizny związanej z wykręcaniem pakerów ze ściany oraz ich czyszczeniem. Ważnym elementem będzie też średnia częstotliwość aplikacji raz użytego pakera. Dopiero po takim podsumowaniu można sporządzić wiarygodny rachunek ekonomiczny. Zapewne jednak w tym zakresie każdy z wykonawców dysponuje swoją własną statystyką.

Tymczasem na rynku technologii iniekcyjnych pojawił się też specjalistyczny paker plastikowy OTP do iniekcji żywicami. Mechanizm jego działania przypomina sposob działania pakerów metalowych. Uzyskuje on szczelność przez swoje rozprężanie.

Taki iniektor jest wykonany z polikarbonu, co pozwala wytrzymać duże ciśnienie robocze. Używa się go do iniekcji wysokociśnieniowej przy małych średnicach nawiertów (fi 8 i fi 10). Po zaaplikowaniu iniektu tylną część pakera usuwa się przez uderzenie młotkiem, natomiast sam paker pozostaje w murze.

Jak to się robi, czyli zastosowanie pakera OTP krok po kroku w naszej galerii.

Opracowanie: Redakcja IzoForum