Parcie negatywne w izolacjach  

Jak zabezpieczyć budowlę przed parciem negatywnym wody i tym samym poprawić system izolacji fundamentów?

CZYTAJ TAKŻE:

SZLAMY MINERALNE W IZOLACJACH

BEZSZWOWE IZOLACJE BITUMICZNE FUNDAMENTÓW

NAPRAWA RYS I PEKNIĘĆ METODĄ INIEKCJI

Typowy przypadek parcia negatywnego wody występuje, gdy woda przedostaje się przez ściany piwnicy albo fundamenty od strony gruntu, a hydroizolacja znajduje się wewnątrz pomieszczenia. Generalnie parcie wody od strony negatywnej oznacza, że warstwa hydroizolacji stosowana jest po stronie elementu konstrukcji znajdującego się po przeciwnej stronie bezpośredniego działania wody.

Zabezpieczenie od negatywnego parcia wody jest bardziej skomplikowane niż ochrona od działania pozytywnego wody, gdyż w przypadku strony negatywnej penetruje ona poprzez element konstrukcji za materiał izolacyjny próbując odspoić go od podłoża.

Piwnice często nie są dostępne z zewnątrz, dlatego mogą być uszczelnione od wewnątrz (od strony negatywnej). Natomiast wypełnione zbiorniki wodne nie są dostępne od wewnątrz - aby wykonać warstwę hydroizolacji, nie wyłączając zbiornika z użytkowania, konieczne jest wykonanie hydroizolacji z zewnątrz (od strony negatywnej).

Jeśli jest to możliwe, materiał uszczelniający powinien być aplikowany od strony pozytywnej konstrukcji. Gdy nie ma dostępu od strony pozytywnej, należy wykonać izolację od strony negatywnej.

Przykłady negatywnego działania wody na konstrukcję:

• wewnątrz piwnic
• na zewnątrz zbiorników wodnych lub silosów
• wewnątrz szybów windowych
• wewnątrz tuneli
• przeciekające strony ścian oporowych
• część sufitowa przeciekających stropów

Pod wpływem ciśnienia wody kryształy soli formują się w kapilarach wypełniając przestrzenie między hydroizolacją, a podłożem. Z tego też powodu elastyczna powłoka często ulega odspojeniu i po pewnym czasie odpada.

Na rynku dostępne są systemy hydroizolacji mineralnych podłoży  murowanych czy betonowych, nawet od strony negatywnej. Coraz częściej są to zaprawy posiadające właściwości krystalizacji. Takie produkty zawierają czynnik reagujący z wilgocią i składnikami podłoża tworząc kryształy, które penetrują w pory i kapilary podłoża.

Proces krystalizacji

Mikrozaprawy uszczelniające są odporne na wysokie  ciśnienie wody, np. Koester  NB 1do 13 bar (130 metrów słupa wody) po stronie negatywnej

Jak zabezpieczyć konstrukcję przed parciem wody od strony negatywnej?

Aby izolacja fundamentów działała właściwie, produkt uszczelniający powinien posiadać następujące właściwości:

• Produkt uszczelniający powinien być na bazie mineralnej, podobnie jak cegła czy beton - materiał stanie się integralną częścią podłoża.
• Materiał hydroizolacyjny powinien penetrować w podłoże na pewną głębokość, tak aby nie mógł ulec odspojeniu.
• Materiał powinien być otwarty dyfuzyjnie, żeby para wodna mogła penetrować poprzez utwardzoną powłokę hydroizolacji.
• Produkt nie powinien zawierać chlorków, aby nie powodować korozji stali zbrojeniowej.
• Materiał powinien być odporny na wysokie ciśnienie wody od strony negatywnej.
• Produkt powinien być łatwy w aplikacji.
• Materiał powinien posiadać właściwości samouszczelniające, aby zabezpieczać przed przeciekami z rys o małej rozwartości.

Proces aplikacji  szlamu mineralnego

Co, jeśli występują aktywne przecieki?

Trudna sytuacja: hydroizolacja od strony negatywnej przeciw napierającej wodzie.

W takiej sytuacji stosuje się tzw. "tamponaż przecieków". Charakteryzują się one bardzo szybkim czasem wiązania. Materiały te po wtarciu w miejsce przecieku zatrzymują wypływanie wody w przeciągu kilku sekund. Dopiero na nie aplikuje się powierzchniowe materiały uszczelniające.

Po zatrzymaniu przecieku, otaczająca powierzchnia musi zostać uszczelniona. Izolacje takie wykonuje się szlamami mineralnymi, które mogą charakteryzować  się różną elastycznością, tiksoprowatością, sposobem nanoszenia i grubością powłoki. Należy przy tym pamiętać, że do sytuacji, w których występuje parcie negatywne nie nadają  się produkty bitumiczne.

Podłoża zasolone

Wszystkie mineralne podłoża zawierają pewien procent soli. W przypadku wyższego stężenia soli w środowisku może stać się ona problemem. Z taką sytuacją mamy do czynienia np. w przypadku budynków rolniczych czy nadmorskich.

Sole rozpuszczalne w wodzie mogą być transportowane poprzez kapilary wewnątrz materiału budowlanego. Podczas gdy woda ulega wyparowaniu, sole krystalizują głównie w porach znajdujących się blisko powierzchni materiału budowlanego znacznie zwiększając swoją objętość.

Podczas tworzenia kryształów ciśnienie krystalizacyjne może być tak duże, że może dojść do zniszczenia materiału budowlanego. Materiał traci swoją wytrzymałość mechaniczną i staje się kruchy,

powierzchnia materiału ulega zniszczeniu.

Typowym objawem zanieczyszczenia solami jest pojawienie się wykwitów solnych (biały nalot na powierzchni muru lub betonu).


Opracowanie: Redakcja IzoForum

Źródło: KÖSTER