Posadzki przemysłowe w pomieszczeniach mokrych   

Postęp technologiczny oraz coraz wyższe wymagania jakościowe i technologiczne wymuszają stosowanie coraz bardziej skutecznych materiałów izolacyjnych, zarówno w budownictwie przemysłowym jak i mieszkaniowym. Rodzaj zastosowanych materiałów zależy głównie od rodzaju pomieszczenia i obiektu, sposobu obciążenia wilgocią, obecności i rodzaju agresywnych związków, sposobu użytkowania pomieszczenia i dodatkowych wymagań sanitarnych.

Czytaj także

ŻYWICE NA BALKONY

DLACZEGO TARASY CIEKNĄ?

DYLATACJE BALKONÓW I TARASÓW Z OKŁADZINĄ CERAMICZNĄ

ELASTYCZNOŚĆ MATERIAŁÓW CEMENTOWYCH

HYDROIZOLACJA, CZYLI JAK ZATRZYMAĆ WODĘ?

KOESTER - HYDROIZOLACJA POMIESZCZEŃ MOKRYCH

POLIMEROWE MEMBRANY PŁYNNE

Konsekwencją analizy oddziaływujących obciążeń będzie przyjęcie odpowiedniego układu warstw posadzki, które powinny pozwalac przede wszystkim na:

•    zapewnienie szczelności
•    przeniesienie obciążeń własnych i użytkowych (statycznych, dynamicznych, udarnościowych, termicznych itp.)
•    uzyskanie wymaganej antypoślizgowości
•    uzyskanie wymaganej izolacyjności termicznej i akustycznej

Pod pojęciem "pomieszczeń wilgotnych i mokrych" rozumie się przede wszystkim pomieszczenia typu: łazienki, pomieszczenia sanitarne, natryski itp. często zapominając, że zaliczyć tu należy także kuchnie w ośrodkach zbiorowego żywienia, pomieszczenia w zakładach spożywczych, browarach, mleczarniach, rzeźniach, zakładach przetwórstwa rybnego itp. Oznacza to, że w tym kontekście należy rozpatrywać także posadzki przemysłowe. Rozpatrując zagadnienia związane z posadzkami przemysłowymi w pomieszczeniach mokrych konieczne jest kompleksowe zaprojektowanie i wykonanie warstw podłogi w sposób:

•    chroniący beton nośny przed agresywnymi czynnikami,
•    zapobiegający przed przedostawaniem się agresywnych substancji do wód gruntowych (dodatkowa hydroizolacja)
•    zabezpieczający osoby pracujące w pomieszczeniu przed poślizgnięciem się, zwłaszcza na mokrej powierzchni posadzki

z uwzględnieniem:

•    szczegółowych rozwiązań dylatacji konstrukcyjnych, strefowych, brzegowych itp. oraz ich uszczelnienia
•    uszczelnień w obrębie wpustów punktowych i liniowych
•    bezpieczeństwa użytkowania 

Ten ostatni parametr łatwo zdefiniować za pomocą klasy antypoślizgowości oraz tzw. przestrzeni wypełnienia. Warstwy użytkowe są bowiem odpowiedzialne nie tylko za ochronę przed czynnikami chemicznymi i obciążeniami mechanicznymi, lecz także za bezpieczeństwo użytkowania. Dlatego w przypadku posadzek w pomieszczeniach mokrych konieczne może być dodatkowo uzyskanie odpowiedniej klasy antypoślizgowości. Antypoślizgowość definiowana jest strukturą wierzchniej warstwy, przy której, przy nachyleniu pod odpowiednim kątem noga w typowym obuwiu roboczym nie poślizgnie się. Klasy antypoślizgowości oznacza się symbolami od R9 do R13.

Kąty te definiowane są następująco:

R9 – ześlizgnięcie następuje przy kącie pochylenia między 6°÷10°,
R10 – ześlizgnięcie następuje przy kącie pochylenia między 10°÷19°,
R11 – ześlizgnięcie następuje przy kącie pochylenia między 19°÷27°,
R12 – ześlizgnięcie następuje przy kącie pochylenia między 27°÷35°,
R13 – ześlizgnięcie następuje przy kącie pochylenia większym niż 35°.

Dodatkowym parametrem, istotnym dla posadzek w pomieszczeniach mokrych jest zdolność do gromadzenia zanieczyszczeń, zarówno ciekłych jak i stałych, w sposób nie powodujący niebezpieczeństwa poślizgu. Jest to realizowane poprzez uzyskanie wolnej przestrzeni pomiędzy najniższym a najwyższym punktem warstwy użytkowej posadzki. Rozróżnia się cztery klasy tzw. przestrzeni wypełnienia V4, V6, V8 i V10 (cyfra mówi o objętości dostępnej przestrzeni w cm3 na 1 dm2 powierzchni posadzki).

Niestety w Polsce nie ma wytycznych jednoznacznie precyzujących zarówno antypoślizgowość, jak i przestrzeń wypełnienia w zależności od funkcji, jaką pełni dane pomieszczenie. W Niemczech dokładnie precyzują to przepisy BGR 181 Fussboeden in Arbeitsraumen und Arbeitsbereichen mit Rutschgefahr. Hauptverband der gewerblichen Berufsgenossenschaften, X.2003

Tabela 1 - przykładowe wymagania w zakresie antypoślizgowości posadzek

Dla wersji antypoślizgowej posadzki z żywic syntetycznych świeżo nałożoną żywicę trzeba posypać piaskiem kwarcowym lub korundem, o określonym uziarnieniu, zależnym od wymaganej klasy antypoślizgowości i przestrzeni wypełnienia, i po usunięciu niezwiązanego piasku, wykonać lakierowanie zamykające.

Antypoślizgowa posadzka żywiczna (rys. autor)
1-    podłoże
2-    żywica gruntująca
3-    posypka z piasku kwarcowego
4-    warstwa nośna
5-    posypka nadająca odpowiednią antypoślizgowość
6-    lakierowanie zamykające

Tabela 2 – przykładowe sposoby uzyskiwania odpowiedniej klasy antypoślizgowości oraz przestrzeni wypełnienia

Klasa antypoślizgowości	Prezstrzeń wypełnienia	Posypka	Zużycie żywicy do wykonania  lakierowania
R11	-	np. piasek kwarcowy 0,2-07 mm	600 gram/m2
R11	V 4	np. piasek kwarcowy 0,3-08 mm	600 gram/m2
R12	V 6	np. piasek kwarcowy 0,5-1 mm	1000 gram/m2
R13	V 4	np. piasek   kwarcowy 0,7-1,2 mm	1000 gram/m2

Jeżeli warstwą użytkową są płytki, odpowiednie parametry (klasę antypoślizgowości i przestrzeń wypełnienia) deklaruje producent.

GALERIA ZDJĘĆ DO ARTYKUŁU

Tekst i zdjęcia
mgr inż. Maciej Rokiel
Polskie Stowarzyszenie Mykologów Budownictwa

Mgr inż. Maciej Rokiel - Absolwent Wydziału Budownictwa, Architektury i Inżynierii Środowiska Politechniki Łódzkiej. Ekspert i autorytet w dziedzinie hydroizolacji. Ceniony autor fachowych książek m.in.: "Hydroizolacje w budownictwie. Poradnik. Wybrane zagadnienia w praktyce", "Wycena nowych technologii w budownictwie" oraz licznych publikacji w prasie branżowej.